Ik verwonder me altijd over het vermogen van kunstenaars om op een andere manier naar de wereld te kijken. Het levert vaak verrassingen op, geeft nieuwe inzichten. Dit is ook het geval bij Marijke van Os (1950). Zij is vooral bekend als beeldend kunstenaar (beeldhouwer, keramiste, zeefdrukker en tekenaar) en werk van haar is onder meer opgenomen in de collecties van het Stedelijk Museum in Amsterdam en Museum Boymans-van Beuningen in Rotterdam. Fantasie en felle kleuren karakteriseren haar werk. Klik maar eens op deze link Marijke van Os. Je ziet hierop onder meer gevulde vazen, die aan mensen refereren. Ooit maakte ze er een die gevuld was met een wolk. En laat nu een wolk ook de hoofdrol spelen in het door haar geschreven en geïllustreerde boek Wolkje is in een goede bui. Het is haar tweede kinderboek.Van Os debuteerde met Ma Mummel en de Mummels. Daar kwam Wolkje al in voor.De Mummels waren overigens keramische plastieken.

Ergens staat een huisje en daar woont Ma Mummel met haar Mummels van klei. Toch zijn het geen gewone beeldjes maar èchte Mummels die net als kinderen overdag spelen en ’s avonds gaan slapen.

Een van hen heet Wolkje. Als hij lacht schijnt de zon, maar je raadt het al, als hij huilt dan… ja dan gaat het regenen. Maar gelukkig is daar Mummel Piet, de inktvis met de vissenkom. En niet alleen Piet maar er zijn nog drie andere vrolijke, grappige en aparte. En met z’n vijven gaan ze op pad. Net als kinderen die vaak met elkaar op pad gaan, zo doen Mummels dat ook.

Het regent gelukkig niet meer want Wolkje is weer vrolijk. Leuk om met de andere vier Mummels buiten te zijn, te zien op het vermakelijke plaatje van het grappige vijftal. Op naar de vijver. Bij de vijver zien ze kikkers waar een beetje kattenkwaad mee uitgehaald wordt. Ma Mummel vindt dat maar niks en allemaal moeten ze naar huis.

Ma Mummel kan net als elke ouder niet zo heel lang boos zijn, dus gelukkig komt het weer goed. En ’s avonds… is het gewoon kinderbedtijd of Mummelbedtijd.

Robots, zwarte gaten en babyplaneetjes
Onderweg ontmoeten ze twee verdwaalde onderzoeksrobots die op zoek zijn naar het einde van het heelal – “Ergens moet toch een muur staan?” Zo’n kinderlijke redenering raakt de kern van het boek: verwondering als motor van het denken. Samen gaan ze op zoek. Wanneer ze in een zwart gat belanden, ontspint zich een magisch moment. In de ‘kraamkamer van het heelal’ drinken babyplaneetjes melk en wachten ze op een ‘goede baan’ in een zonnestelsel – een speelse verwijzing naar het Melkwegstelsel én onze zoektocht naar een plek in het leven.